باغِ جاناتان  سمیرا قاسمعلی           لعنت بر پدر و مادر کسی که در این مکان آشغال بریزد. سه نقطه و درامتداد آخرین نقطه کنار دیوار سیمانی که با پیچک پوشیده شده بود، رضا عصا به بغل سوار بر بالابر نیم‌نفره‌ای پایین می‌رفت.      ما، من سیما و رها از پله‌های مارپیچی که در سراشیبی ورودی باغ چاله، چاله حفر شده بود، پایین رفتیم.      هوا گرم بود و سمفونی …

ادامه مطلب

خرس، نقش، بز  شاهین خزامی‌پور           صدای احمد را می‌شنوم که جیغ می‌کشد: «محححمممد نههه ای‌کاره نکن!» اما من دیگر الان با کیسه‌ی پول‌ها در مشتم، روی دیوار قبرستان ایستاده‌ام. برق پنجه‌بوکس خرس را می‌بینم که خیز برداشته تا بالا بیاید. ارتفاع دیوار زیاد است. کرکس با پاهای لرزان روی تیغ تیز دیوار به طرفم می‌آید. با لگد او را پایین می‌اندازم. نگاه می‌کنم. کفتارها به احمد حمله …

ادامه مطلب

افسانه‌ی بوته‌ی زنبقی که غنچه‌هایش را گم کرده بود  س.ر. مجتهدی           زیر سایه‌ی کم‌عمق ایستگاه، لبه‌ی کلاه‌مان را تا روی چشم پایین آورده‌ایم. کاش کر بودیم. هر صدایی بلند می‌شود جان به لب می‌شویم. سر ناسازگارِ روزگار کاری کرده حتی از سایه‌ی خودمان هم بترسیم. هرکس هرچه می‌خواهد بگوید اما آدمیزاد وقتِ مصیبت کودن می‌شود. ما هم آدمیم. آنقدر این‌مدت عذاب کشیده‌ایم که حالا حماقت‌مان گل کرده. …

ادامه مطلب

مزون پاریس  محمدجلیل مظفری         لیوان خالی چای را روی میز می‌گذارم. سیگاری آتش می‌زنم و جاسیگاری شیشه‌ای آبی‌رنگ را پیش می‌کشم و پشت ماشین تحریر امپریال که سال‌ها پیش در میدان بهارستان خریده‌ام می‌نشینم. امشب تصمیم گرفته‌ام که بالاخره موضوع داستانی را که سال‌ها در خواب و بیداری در ذهنم پرورانده‌ام، بر روی کاغذ بیاورم.      امروز عصر برای آخرین بار سری به خیابانِ لاله‌زار زدم و چند …

ادامه مطلب

مخمل  مهشب تاجیک           از حمام که بیرون آمد، موهایش را تکان داد و چکه‌های آب پاشید به اطراف. حوله‌ی صورتی سرش را در حمام جا گذاشته بود. حوصله‌اش نگرفت برود بیاوردش، همان‌طور نشست روی مبل. حوله‌ کمی رفت بالا و از سایش پارچه‌ی نرم و مخملی مبل سبز رنگ با ران‌هایش احساس خوشایندی کرد. قطره‌ی درشت آب از موهایش جدا شد و بالاتر از سینه‌اش چکید پایین …

ادامه مطلب

عنکبوت  حامد شهیدی           سرم را می‌کنم توی آپارتمان و پشت هم‌ دو بار مانی را صدا می‌زنم، کفش در نیاورده وارد هال می‌شوم. اول از همه چشمم می‌افتد به شکم بزرگ‌ مانی که تی‌شرت کهنه‌ی طوسی رویش را پوشانده. دراز به دراز روی کاناپه افتاده و مثل همیشه توی خواب خرناس می‌کشد. دست‌ها و پاهای لاغرش چهار طرفش پخش شده‌اند. کنارش می‌نشینم روی کاناپه‌ی تکی خاکستری  و …

ادامه مطلب

از خاکستر به خاکستر  آزاده ذاکری           بابک یک روز وسط نوامبر زنگ زده بود و گفته بود: «یک خواهش عجیب دارم.» خواهش عجیبش این بود که اگر بعد از جراحیِ تومور مغزیش به هوش نیامد من اختیار دارم اجازه بدهم بعد از ده روز دستگاه‌ها را قطع کنند.      «چرا حالا من؟»      «ببینمت بهت می‌گم، جزئیات بیشتری داره وکیل برات توضیح می‌ده.»      وکیلش وصیت‌نامه را …

ادامه مطلب

کم‌کم محو می‌شود  حسین آبکنار           باز برگشتم سر جای اولم! دو ساعت بود داشتم دور خودم و دورِ شهر می‌چرخیدم و موزه را پیدا نمی‌کردم. باتری موبایلم هم تمام شده بود و نه نقشه داشتم و نه می‌توانستم بهش زنگ بزنم. حوالی سِنترال پارک بودم، خیابان پنجاه‌وسومِ منهتن. می‌دانستم موزه باید همین نزدیکی‌ها باشد. خیلی دیر کرده بودم. با ناامیدی از جوانی که عینک سیاه زده بود …

ادامه مطلب

ملودی‌کا  طناز راد           امام‌جمعه با پای چپش رکاب دوچرخه‌اش را تنظیم کرد. لنگرش را انداخت روی دسته‌های دوچرخه. خودش را نزدیک کرد به ساسان. جوری که ترس و دلهره‌ی بیشتری را انتقال دهد! گفت: «کلم! حالا واسه من از موسیقی و نت سرت می‌شه. پنج‌شنبه شب قرارمون تو کوچه سربالایی با ملودی‌کای پسرخاله‌ی آقا ساسان.»      زد زیر خنده. خنده‌های کشدار هیستریکش با آن یک چشم بدون …

ادامه مطلب

آه جنیفر لوپز!  جواد صفوی           «چه فایده؟»      «چی رو چه فایده؟»      «همین دیگه... همین که...»      و دوباره همان اتفاق افتاد. از نو شمرد: «هزار و یک هزار دو هزار و سه هزار و چهار» برگشت. درست از همان نقطه‌ی قبلی ادامه داد. درست از بعد از همین «که» که گفته بود.      «فوق فوقش بریم اونجا و تو هم شانس بیاری و یه کار …

ادامه مطلب